Afgelopen weekeind had ik een ernstige discussie en daarin gaf ik aan dat hij vluchte voor de dingen die hij zou moeten accepteren. Hij reageerde daar op dat hij geen lafaard was en niet vluchte maar geen zin had om zich aan de regels te houden.
Nu geef ik hem gelijk dat je niet laf hoeft te zijn om te vluchten maar dat het een bewuste keuze kan zijn om iets niet te (willen) doen. Want ik ben hard aan het nadenken of ik nog wel bij mijn huidige werkgever wil blijven maar heb nog niet de stap durven nemen om ook werkelijk op te stappen. Dat komt door dat ik nu toch een redelijk (het kan altijd beter) salaris heb en dat krijg ik niet zo gauw meer als ik overstap naar een andere werkgever.
Ben ik nu laf dat ik vlucht achter deze argumenten of is het gewoon een bewuste keuze?
Esther wil al een hele tijd gaan verhuizen maar ik zie niet de mogelijkheid om dat financieel rond te krijgen zonder dat we, in mijn ogen, teveel moeten inleveren. Natuurlijk wil ik ook wel ergens anders gaan wonen maar om daar nu een auto, uit eten, kleren kopen als je zin hebt, enzovoort, voor op te geven dat zie ik niet zitten.
Ben ik nu laf dat ik vlucht achter deze argumenten of is het gewoon een bewuste keuze?
Wie het weet mag het zeggen!
Das niet zo verstandig, want je mist zo je kansen..
Gewoon dromen dat het allemaal eens gaat gebeuren en blijven kijken in de richting die je wilt nemen, en misschien gebeurt het nooit maar dat geeft niet als je je best gedaan hebt..